Daily Archives: Marto 29th, 2017

Poemoj de Can Yücel

BU DA ÖYLE BİR AŞK JEN IA AMO
Sırtımda çıplak
Islak nefesin
Bi gidip bi geliyor

Biz senlen yatmıyoruz ki
Yaşamıyoruz da
Hep yarışıyoruz
Sen mi ben mi
Önce kim
Ölümü öldürecek diye

Sur mia dorso nude
Via malseka spiro
Venadas kaj iradas

Sed mi kune kun vi ne dormas
Ni eĉ ne kune vivas
Ni ĉiam konkuras
Ĉu vi aŭ mi,
Unue kiu
Mortigos la morton

BİLİNMEDİK BİR HÜZÜN NEKONATA MALĜOJO
Bilinmedik bir hüzün var içimde,
bir gariplik.
Anladım ki,
ya ben fazlayım bu şehirde
ya da biri eksik.
Nekonata malĝojo estas interne de mi
ia strangaĵo.
Mi komprenis, ke
aŭ mi estas superflua en ĉi tiu urbo
aŭ iu alia mankas.
GİDİYORUM BEN MI FORIRAS
Gidiyorum ben boşçakallar,
sıçmışım ortalık yerinize.
Kıçımın fosforuyla
aydınlanın siz artık.
Mi foriras vi fi-ŝakaloj,
mi fekas en la mezo inter vi.
Per la fosforo de mia pugo
ekde nun lumiĝu vi.

Can YücelCan Yücel (Istanbulo 21/8/1926 – Datça 12/8/1999) estis turka poeto konata pro lia uzo de neformala lingvo. Li estis la filo de iama konata ministro de Edukado, Hasan Ali Yücel, kaj la nepo de Otomana ŝipkapitano kiu pereis kun la fregato Ertuğrul proksime al Japanio. Li studis la latinan kaj la antikvan grekan en Ankara Uiversitato kaj Cambridge Universitato. Li poste laboris kiel tradukisto ĉe pluraj ambasadejoj kaj en la turka lingvo sekcio de BBC en Londono. Post lia reveno al Turkujo en 1958, li mallonge laboris kiel turisma gvidisto en Bodrum kaj Marmaris urbetoj, kaj poste ekloĝis en Istanbulo, kie li laboris kiel sendependa tradukisto kaj komencis skribi poezion. En liaj lastaj jaroj, li ekloĝis en la fora duoninsula urbeto Datça en la sudokcidenta parto de Turkujo kie li mortis pro kancero de gorĝo. Lia tombo estas en Datça kaj multe vizitata. Li estis konata por la uzado de slanga kaj vulgara lingvo en siaj poemoj. Tamen, liaj kritikistoj konsentis ke lia lerteco uzante vortojn en simpla kaj komprenebla formo meritas laŭdon kaj aprezon. La ĉefaj temoj kaj inspir-fontoj en liaj poemoj estas naturo, popolo, eventoj, konceptoj, ekstazoj, perceptoj kaj emocioj. Yücel ankaŭ tradukis la verkojn de Ŝekspiro, Lorca kaj Brecht en turka lingvo kaj lia kreiva bildigo de ĉi tiuj tradukaĵoj estas klasika.

Tradukis: Vasil Kadifeli

Poemo de Cemal Süreya

CAMDANcemal sureya

İçkievinden çıkınca
Camdan
demin oturduğum yere
baktım.

Sigara paketimi
masada unutmuşum.
Sandalyede
Tıpkı benim gibi
Oturuyor boşluğum.

Bir eli alnında
benim gibi.
Ama
biraz daha mı hüzünlü?
Otururken de
Biraz daha mı çıkarıyor
kamburunu?

Biraz daha mı benziyor
babama?

Bir yaş büyüğüm babamdan
ve rüzgar
bir törendeki gibi
çekiştirir durur
yağmurluğumu.


TRA LA FENESTRO

Elirante la trinkejon
Tra la fenesto
Mi rigardis
La lokon mi antaŭe estis sidanta.

Mi forgesis sur la tablo
Mian cigared-pakaĵon.
Sur la seĝo
Ĝuste tiel, kiel mi,
Sidas mia malplenaĵo.

Kun unu mano en la frunto
Tiel, kiel mi
Sed
Ĉu iomete pli malgaja?
Kaj sidante
Ĉu li montras pli sian
Kurbiĝon?

Ĉu li ŝajnas iomete pli
Al mia patro?

Mi estas unu jaro pli aĝa ol mia patro
Kaj la vento
Kiel en festo
Daŭre eltiras
Mian pluvmantelon.


Cemal Süreya (1931, Pülümür, Tunceli – 09 januaro 1990, Istanbulo), plumnomo de Cemalettin Süreyya Seber, turka poeto kaj verkisto, de zaza origino. Post la 1938 Dersim okazaĵoj, Süreya kaj lia familio estis delokitaj al Bilecik, urbo en la Marmara Regiono de Turkujo. Tiu havis signifan efikon al liaj poemoj. Li diplomiĝis ee la Politikaj Sciencoj Fakultato de Ankara University. Li estis la ĉefa redaktisto de la “Papirüs Literatura” revuo. Cemal Süreya estas rimarkinda membro de la Dua Nova Generacio de turka poezio, abstrakta kaj postmoderna movado kreita kiel kontraŭreago kontraŭ la pli populara “Garip” movado. Love, ĉefe tra ĝia erotika karaktero, estas populara temo de liaj verkoj. Liaj poemoj kaj artikoloj estis publikigitaj en multaj revuoj, ekzemple: Yeditepe, Yazko, Pazar Postası, Yeni Ulus, Oluşum, Türkiye Yazıları, Politika, Aydınlık kaj Somut. Li estas la unuaranga influo sur la poezio de Sunay Akın. Li perdis unu “y” letero el sia plumnomo – origine Süreyya – pro perdita veto kun la turka poeto Sezai Karakoç.

Tradukis Vasil Kadifeli

%d bloggers like this: